TERUGBLIK > Gallo-Romeins Museum Tongeren
Compostela en de Camino

Riet Van Cleuvenbergen
donderdag 3 maart 2011
Gallo-Romeins Museum Tongeren

De Camino naar Santiago de Compostela is ‘in’, schreef het Davidsfonds in de aankondiging. Dat was te merken aan het aantal aanwezigen dat langzaam de zaal vulde: over de honderd!
Wie vroeg arriveerde, kon rustig de tijd nemen om persoonlijk uitleg te vragen aan Riet Van Cleuvenbergen, de uitgelezen gids deze avond door de vele kilometers en Santiagotochten die ze ondernam (o.a. van thuis tot Compostela-Fisterra, als KAV-begeleidster …). Ook  aan de informatie- en verkoopstand van het Compostelagenootschap was daartoe gelegenheid. Mathieu ontpopte zich er als een echte pr-man van de Camino en Ria stelde al snel vast dat ze te weinig Via-boekjes bij zich had: de vraag was zo groot.
Het thema van de ‘lezing’ was stappen naar Compostela en de weg(en) ernaartoe, gefocust op de vraag: Is dat iets voor mij? Riet bracht een boeiend verhaal, eigen beeldmateriaal, dat ze stoffeerde met kennis over de achtergronden, eigen ervaringen, verhaaltjes, tips in overvloed. Die gingen over de voorbereiding, de rugzak, het al dan niet alleen stappen, de overnachtingsmogelijkheden, pelgrimseten en -pelgrimssokken, de geloofsbrief, de stempelkaart … En er was aandacht voor afscheid nemen en de thuisblijvers. Foto’s over weidse panorama’s wisselden af met kerken en monumenten, met ontmoetingen en vriendschappen onderweg, een bezinningsmoment, het aanschuiven aan tafel. Ze toonden weersomstandigheden met modder en blubber, waarop de zaal verrast reageerde. Bij de verrassingen hoorden ook het toevallig ontdekken van een klooster, een kerkje, een beeld, een weerzien. Alle aspecten van een pelgrimsweg kwamen aan bod en het was heel duidelijk dat die bijna telkens te maken hebben met eigen interesse en eigen tempo van een stapper. Dat leidde na twee uur vertellen naar een logisch besluit: ieder zijn camino. 
Deze avond zal ongetwijfeld mensen inspireren op tocht te gaan, zeiden we, wat Mathieu de laconieke opmerking ontlokte: stop maar, Riet, meer volk kan de camino binnenkort niet meer aan, het wordt te druk.
Ik dacht altijd dat de leesmicrobe de enige microbe was waar je niet ziek van wordt. De caminomicrobe lijkt er ook zo een (zonnebrand, verrekkingen, blaren en andere ongemakken niet meegerekend).
Ook de nieuwe Via Limburgica deelde, gezien de kijklust, de vragen en de verkoop tijdens de pauze en na de presentatie, aardig in de belangstelling.

                                                                                                            Ria Bruggen