Zuurstof voor de ziel
De moeilijkste paden moet je alleen bewandelen.
De teleurstelling, het verlies, het offer,
ze zijn eenzaam.
…
De handen van de levenden die zich naar ons uitstrekken
maar ons niet bereiken
zijn als de takken van de bomen in de winter.
De vogels zijn stil.
Je hoort alleen je eigen voetstap
en de stap die je nog niet gezet hebt,
maar wel zult nemen.
Stilstaan en omkeren helpen niet.
Je zult moeten gaan.
Neem een kaars in je hand
als in de catacomben.
Het kleine licht ademt nauwelijks.
En toch, als je een heel eind gelopen hebt,
zal het wonder niet uitblijven,
omdat het wonder zich altijd voltrekt,
omdat we zonder die genade niet kunnen leven:
De kaars wordt overbodig door het licht van de dag,
je blaast haar glimlachend uit
als je de zon instapt
en achter de bloeiende tuinen
de stad voor je ligt,
en in je huis
de tafel wit gedekt is, voor jou.
En als de levenden die je verliezen kunt
en de doden die altijd bij je blijven
het brood met je breken en je de wijn reiken
en je hun stemmen weer hoort
Heel dicht bij je hart.
Auteur – Hilde Domin
Aangebracht door Anna Dupont
